Voel jij je thuis?

Voel jij je thuis?

“It doesn’t matter how other people label you. As long as you don’t label yourself.”

Dinsdagavond. De tweede dag na het weekend. Sommige mensen moeten nog een beetje op gang komen. Misschien jij ook wel, op wat voor moment je dit ook leest.

Vorige week heb ik verteld in mijn blog over de samenwerking met de Bias Fighter, over sociale ongelijkheid, dubbele nationaliteiten en dubbele culturen. Heb je dit blog nog niet gelezen? Klik dan hier om dit blog terug te lezen:

Ik zie jou.

Dit keer wil ik het gaan hebben over het thema ‘Hoe erg voel jij je thuis?’

Voel jij je weleens buitengesloten? Voel jij je weleens minderwaardig? Voel jij je weleens anders dan de rest van de mensen om je heen?

De komende weken ga ik het met jullie hebben over sociale ongelijkheid. In hoeverre mensen er last van kunnen hebben, en hoe er oplossingen voor gezocht kunnen worden.

Soms zijn het de simpele dingen. Soms ligt het aan de kleur van je huid, je ogen of haar. Soms aan je manier van doen en laten. Maar wat zorgt er nu precies voor dat mensen je buiten sluiten?

Ik denk dat het in de meeste gevallen een deel onbegrip is. Onbegrip naar een ander. Je niet kunnen voorstellen hoe de ander is.

Vorige week heb ik samen met Laura een van de eerste interviews gedaan. Het eerste interview was met Hind, waarover ik vorige week geschreven heb. Vlak daarna was Enrico aan de beurt.

Enrico is tweeëntwintig jaar en geboren in Nederland. Zijn roots liggen daarentegen in Congo, waar zijn ouders zijn geboren. Vanwege de burgeroorlog in Congo zijn ze naar Nederland gevlucht. Inmiddels wonen ze al wat jaren in Europa; en sinds een paar jaar in België.

We hebben Enrico de voor de hand liggende vragen gesteld: ‘Wanneer voel jij je thuis in Nederland, en wanneer niet?’ Gek genoeg verbaasde ik mij niet toen hij antwoord gaf.

Enrico voelt zich het minste thuis in Nederland (en België) wanneer hij het gevoel krijgt dat anderen hem buiten sluiten, en anders behandelen dan de rest. Het deed hem vooral denken aan voetbal – of groepsactiviteiten, waar er teams gevormd werden. Hij was de enige jongen met een kleurtje, wat hem automatisch toch anders maakte dan de rest.

Hij voelt zich het meeste thuis, wanneer mensen hem echt behandelen zoals ze andere mensen behandelen. Zoals je zelf ook behandeld wilt worden.

Ik verbaas mezelf er altijd over dat mensen raar vinden als ze er anders uit zien dan jijzelf. Met de kleinste dingen merk je het al. Het hoeft niet eens met je kleur ogen te maken te hebben. In het verleden heb ik zelf ook meegemaakt dat mensen raar of vervelend doen als je rood haar en een bleke huid hebt. Omdat je anders bent dan de rest. Dat je toevallig niet bruin wordt. Of heel hard gezegd: dat anders bent dan de rest, en opvalt.

Toch geloof ik dat de mensen die je anders behandelen dan een doorsnee persoon, jaloers zijn. Jaloers omdat zij deze eigenschappen allemaal niet hebben.

Weet je wat ik denk? Dat we altijd het goede in iemand moeten zien, ook al doet net die ene persoon heel gemeen of lelijk tegen ons. Zoals Carl Lentz ook in zijn boek ‘Own the Moment’ zegt: “Always see the gold between the garbage”

Daarom daag ik je uit, deze week. Probeer minstens een week het goede te zien in iemand. Ook al doet deze persoon lelijk tegen je en vind je het ontzettend lastig.

Wil je meer over dit interview weten en Laura haar blog lezen? Neem dan een kijkje op haar website:

There’s No Need to Hold Back Around Me

Geen reacties on This Post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten