Het is een kwestie van vertrouwen. Of toch niet?

Het is een kwestie van vertrouwen. Of toch niet?

Waarom zijn de mensen van tegenwoordig zo angstig of paranoïde?

Vraag jij je wel eens af waarom mensen vandaag de dag zo’n last hebben van angst? Wanneer je achter een willekeurig iemand loopt, rijd of fietst, de persoon voor je steeds schichtig over zijn of haar schouders kijkt?

Ben jij wel eens bang in het donker? Ben jij wel eens bang om alleen te zijn? Ben jij bang dat je buiten de boot valt, als het aankomt op vriendschappen, relaties en dergelijke?

Wat mij steeds vaker opvalt, is dat de mensen van deze tijd heel veel angsten hebben. Angst om buiten de groep te vallen. Angst voor stille – of – donkere ruimtes. Angst om alleen te eindigen. Angst voor nieuwe situaties.

Vandaag viel het mij nog even extra op. Ik had een hele lange overstaptijd, in plaats van direct in een warme bus te stappen, moest ik dik een kwartier wachten op mijn volgende bus naar huis. Ik had twee keuzes: wacht ik ruim een kwartier op de volgende bus, die vijf minuten van mijn huis stopt? Of ga ik lopen, en ben ik sneller thuis? Schoorvoetend, koos ik voor de laatste keuze. Voor de mensen die mij kennen: ik ben een persoon die altijd lekker hard doorloopt, omdat ik lange benen heb en ervan hou om het tempo er goed in te houden. Zo ook vanavond. Tot mijn grote ergernis, regende het ook heel zachtjes. Voor de meeste mensen is dat dan een extra grote reden om lekker hard door te lopen. Met muziek in ligt je tempo dan nog net even iets hoger.

In een combinatie van zachte regen, muziek op volume tien en schemering (of liever gezegd, het was donker buiten) hoopte ik dan ook snel thuis te zijn. Volgens mij dachten meer mensen dat, als ze mij waren geweest.

Maar vandaag, had ik (ondanks dat het koud was en het regende) oog voor de mensen om mij heen, ook al was het relatief laat. Er liep een meneer met een kruiwagen voor mij. Waarvan ik dacht: ‘Nu, een kruiwagen? Op dit tijdstip? Het zal wel.’ Als het aan mij had gelegen, zat ik lekker binnen met een grote kop thee. Ik had het bijna naast me neergelegd, totdat ik zag dat deze meneer steeds sneller begon te lopen. En ook continu angstig en nerveus over zijn schouder naar mij keek. Naar mijn idee ben ik nou niet bepaald een enge verschijning, maar goed.

Dit alles zette mij aan het nadenken. Sinds wanneer zijn we zo angstig en paranoia? Waarom gaan we, als we op de fiets zitten en we zien iemand achter ons fietsen; steeds harder fietsen? Net zo hard totdat we deze persoon kwijt zijn? Waarom duwen we mensen weg, die aardig proberen te zijn? Waarom zijn we bang voor het onbekende? Waarom zijn we bang voor de mening van iemand anders?

‘Fear is a lie’
They say ”one LIE is enough to question all TRUTH’S.”
But what if one TRUTH was enough to question all the lies!

Dit zijn allemaal vragen die ik mezelf stel als dit soort dingen, zoals mijn situatie met deze meneer gebeuren. Hoe heeft dit zo ver kunnen komen? Dat we elkaar niet meer vertrouwen?

Ik heb even de betekenis van het woord vertrouwen opgezocht.

¹Ver·trou·wen (vertrouwde, heeft vertrouwd) 

1 Met zekerheid hopen: we vertrouwen erop dat …

2 Vertrouwen stellen: hij is niet te vertrouwen hij is onbetrouwbaar

²Ver·trou·wen (het; o)

1 Geloof in iemands goede trouw en eerlijkheid

Ben jij bang om iemand te vertrouwen? Ben jij bang om je over te geven aan iemand die je net kent? Heb jij er moeite mee om vriendelijk te zijn, tegen een willekeurige voorbijganger? (Zoals ik, vanavond?)

Zijn we vandaag de dag nog in staat om iemand zomaar te vertrouwen? Dat we ervan uit kunnen gaan dat iemand geen kwade bedoelingen heeft? Ondanks wat we allemaal zien en lezen in de media, over mogelijke terroristische aanslagen etc?

Ik was nieuwsgierig, dus ik heb er even een onderzoek van het CBS bij gepakt. Uit onderzoek blijkt, dat het vertrouwen in de medemens toeneemt met het niveau van de opleiding. Van de mensen met alleen basisonderwijs heeft 39 procent vertrouwen in de medemens. Dat vertrouwen loopt op tot 86 procent bij de groep met een universitaire opleiding. Bron: https://www.cbs.nl/nl-nl/nieuws/2017/20/weinig-verandering-in-vertrouwen-in-medemens

Om heel eerlijk te zijn, had ik niet verwacht dat het percentage van iemand vertrouwen zo laag zou liggen. Ik vind dat het niet uit zou moeten maken; op basis van je IQ of diploma; in hoeverre je iemand vertrouwd. Waarom vertrouwen wij mensen niet zo snel? Of liever gezegd, waarom duurt het zo lang voordat je iemand echt vertrouwd? En waarom gaat het bij de een wat sneller dan de ander?

Natuurlijk is het een gevoelskwestie. De een vertrouw je sneller dan de ander, omdat je je bij de een prettiger voelt dan de ander. Dit moet toch op een of andere manier te veranderen zijn. Dat we wel elkaar kunnen vertrouwen en niet zo angstig – of – paranoia zijn. Daarom wil ik je uitdagen. Wees de eerste die vriendelijk gedag zegt tegen een nieuw persoon, of willekeurige voorbijganger. Maak als eerste het verschil. Be bold. Be brave. Wij maken het verschil. Zeker nu, vandaag. In een tijd waarin mensen; zonder dat je het ziet, eenzaam zijn. Bang zijn om een praatje met jou of mij te maken. Wees de eerste die de hand uitsteekt naar de ander, om kennis te maken. Zo maak je het leven voor een ander, en voor jezelf, een stuk mooier en makkelijker.

Geen reacties on This Post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten